Allir sem muna snjóflóðið á Flateyri 1995 vita
hversu gríðarþungt höggið var. Öll þjóðin var
harmi slegin. En vitaskuld var áfallið mest og
þyngst fyrir Vestfirðinga, Flateyringa Í fólkið
sem missti heimili sín, ættingja og vini,
glataði í senn fortíð sinni og þeirri framtíð
sem hefði átt að bíða.

Sóley Eiríksdóttir var
ellefu ára gömul, ein heima með systur sinni og
vini hennar, nóttina afdrifaríku sem flóðið féll
og splundraði húsinu þeirra og mörgum húsum í
grennd. Klukkustundum saman lá hún undir
snjófarginu meðan örvæntingarfullt björgunarfólk
hamaðist við leit í öngþveitinu sem ríkti í
þorpinu. Sóley var heppin; hún lifði af. Ekki
systir hennar og nítján aðrir.

Hér segir Sóley
sögu sína og fólksins síns, sem jafnframt er
saga byggðarinnar á Flateyri fyrir og eftir
flóð, átakanleg saga en um leið lærdómsrík.
Sóley skrifar bókina í samstarfi við Helgu
Guðrúnu Johnson.