Sagan er á mörkum hrollvekju og gamansögu, segir
frá Guðrúnu sjö ára sem færir Önnu eyra og
bannar henni að horfa á stjörnurnar... Guðrún
virðist sek um hryllileg ódæðisverk, framin
vegna þess að hana hungrar eftir ást. Í þessari
sögu veit enginn hvað er satt og hvað er logið,
hver er barn og hver er fullkominn, hver er
sekur og hver er saklaus. Banar Guðrún
fjöldskyldunni eða banar hún sjálfri sér, er
sagan banvæn eða frelsandi? Og hvernig getur
þetta verið fyndið?