Brunagaddur er óður til vetursins. Eins og í fyrri verkum sínum málar Þórður Sævar myndir af íslenskri náttúru með blöndu af galsa og nákvæmni. Ljóðin fanga þá einstöku upplifun að búa á eyju þar sem veðrið mótar daglega tilveru íbúanna – en einnig þeirra innra landslag. Í Brunagaddi horfir Þórður Sævar beint niður í hyldýpi vetursins og færir okkur þaðan ískaldan en óhjákvæmilegan veruleika, því „veturinn fer aldrei / alveg // það gengur bara mismikið / á forðann”.