Eftir lýðveldisstofnun 1944 var eitt óleyst stórmál milli Íslendinga og Dana: Íslensku handritin í dönskum söfnum. Handritamálið í pólitísku samhengi rekur hina pólitísku sögu þess að Íslendingar fengu handritin heim. Misheppnaða tilraun til að leysa málið 1954 þar sem Sigurður Nordal, Bjarni Benediktsson og Ólafur Thors komu við sögu. Og farsælan endi þess 1961 með samningum Íslands og Danmerkur um handritaskil þó það tæki Dani síðan tíu ár að ljúka sínum þætti málsins. Lausnin átti að vera endanleg, en er hún það? Og í alþjóðlegu samhengi er afhending handritanna enn farsælasta sagan sem til er um skil menningarverðmæta og því áhugavert íhugunarefni nú þegar mörg lönd glíma enn við fyrrum nýlenduveldi um skil slíkra verðmæta.