Þorsteinn Valdimarsson, skáld, tónlistarmaður og kennari (1918–1977) samdi fyrstu ljóðabók sem kom út hér á landi og innihélt eingöngu ljóð sem byggðust á bragarhætti sem hann nefndi limru. Hann var þannig einn af frumkvöðlum íslenskrar limrugerðar og þeim sem gerðu bragarháttinn að lausavísnaformi við hlið tækifærisstökunnar. Kom hann mörgum á óvart með útgáfu bókar sinnar Limrur. Kveðskapurinn var veruleg breyting frá fyrri kvæðasmíð hans, alvörunni var eilítið vikið til hliðar en gáski og glettni höfð í fyrirrúmi. Þorsteinn var fagurkeri og hafði einkar fagra rithönd og gerði hann það sér til gamans að skrifa limrur sínar á fínlegar servíettur. Í þessari bók, Limrur á servíettum, eru nákvæmar eftirprentanir af árituðum servíettum sem hann skildi eftir sig. Þær eru margar til vitnis um hve gott vald skáldið hafði á móðurmálinu og rími og í þeim kennir margra grasa, allt frá dægurumræðu til stjórnmálalegra og heimspekilegra hugleiðinga.