Eliza Reid rifjar hér upp eftirminnilegan tíma sem forsetafrú Íslands og veitir lesendum innsýn í heim þar sem formlegheitin ráða ríkjum og opinberar heimsóknir og móttökur eru stór hluti af starfinu. Hún lét til sín taka í því sem henni þótti skipta máli, var óhrædd við að tala íslensku með erlendum hreim og hló að eigin mismælum. Hún talaði fyrir jafnrétti kynjanna og gerði góðlátlegt grín að þeirri þversögn að vera fyrst og fremst skilgreind út frá afrekum eiginmannsins.

Í bókinni segir Eliza einnig frá uppvexti sínum í Kanada, árunum í Bretlandi, ferðalögum á fjarlægar slóðir og hvernig það var að flytja til Íslands og verða útivinnandi fjögurra barna móðir.