Leyfðu mér að ganga um
móana,
berfætt í kjól
og sautján syngjandi lóur elta mig.

Hér missir kona rödd og fær hana aftur.

Elísabet Jökulsdóttir er alvöru skáld. Hún horfir fast í augun á lesandanum og orðar sterkar tilfinningar; ást, heift, gleði og sorg, af oddhvassri blíðu og lífsþorsta, sýnir náttúru landsins á síkvikan hátt og lítur aldrei undan.