„Vantar harðduglegan starfskraft í sauðburð í vor ...“
Ég skrifaði og spurðist fyrir. Sú sem svaraði var Elínóra. Hún gaf mér upp símann sinn og við ræddum saman símleiðis um launamál og aðstæður á bænum. Ég var ráðinn.
Svo hélt ég af stað sem leið lá ...
Mig gat ekki órað fyrir hvað ég hafði komið mér út í.
Ég vissi ekki að bærinn líktist meira forn-grískum harmleik en venju-legum íslenskum bóndabæ.