Hvað gerist þegar lífið lítur vel út að utan en eitthvað innra með manni er komið að þolmörkum?

Í bókinni Þegar hugurinn fer að blómstra deilir Angelia Fjóla Vilhjálmsdóttir persónulegri frásögn úr eigin lífi, allt frá barnsaldri til fullorðinsára. Hún skrifar um ótta og áföll, dugnað sem varð að bjargráði, kvíða, kulnun og leitina að skilningi á því sem bjó undir.

Þegar líkaminn sagði loksins stopp hófst vegferð sem leiddi hana aftur að eigin sögu. Þá fór hún smám saman að átta sig á því að sagan sem hún hafði sagt sjálfri sér um eigið líf var ekki öll sagan. Í leitinni að svörum fóru brot úr fortíðinni að raðast saman, þar á meðal reynsla úr æsku sem hafði lengi legið utan þess sem hún hafði meðvitaðan aðgang að. Sú reynsla virtist engu að síður hafa haldið áfram að móta líðan hennar og viðbrögð.

Þegar hugurinn fer að blómstra er heiðarleg frásögn af mannlegri reynslu – um það hvernig fortíðin getur lifað áfram í núinu, hvernig við mótum leiðir til að lifa áfram eftir erfiða reynslu og hvernig aukinn skilningur getur breytt tengslum við okkur sjálf.

Þótt sagan sé hennar snertir hún reynslu sem margir þekkja: Sárin sem við berum, baráttuna sem enginn sér og spurningarnar sem vakna þegar við förum að horfa á eigin sögu með öðrum augum.

Þar býr líka vonin – í því að finna að við erum ekki ein í reynslu okkar.