Fátt finnst Giljagauri betra en spenvolg mjólk með þykkri froðu, og eftir sopanum er hann búinn að bíða í heilt ár. Hann læðist inn í fjós, felur sig í auðum bás og bíður þangað til allir eru sofnaðir. En þegar hann ætlar að fá sér sopa stendur lítil stúlka í náttfötum í básdyrunum. Þessa nótt kennir hún Giljagaur nokkuð sem hann gleymir aldrei.