Kertasníkir, sá þrettándi og síðasti, elskar kerti, og ekki bara ljósið af þeim: hann BORÐAR þau! En í bænum blika bara rafmagnsljós í hverjum einasta glugga og hvergi finnst alvöru kerti. Hafa allir gleymt gamla sveininum? Í allra síðasta húsinu blaktir þó lítið, lifandi ljós, og við skrifborðið situr barn og skrifar bréf sem byrjar á orðunum: „Kæri Kertasníkir.“